Decisions, Decisions

Hayatımla ilgili çok kritik kararlar alacağım bir donemde, ülke hiç karışık olmadığı kadar karışıkken, film senaryolarına bile absürt kaçacak bir aşk hayatım varken, nedense aptal bir mutluluk var içimde… Bugünlük en azından. (Müthiş bir esinti ve arkada Eric Clapton’ın usul usul çalan gitarı eşliğinde güneşin tadını çıkardığım için olabilir.)

Yaş 30’a yaklaşırken ve insan hala aradığı amacı bulamamışken çok fazla karar alıyorsun sanırım, sonra onları uygulamadıkça karar almaya korkmaya başlıyorsun, yeni hayal kırıklıklarını önlemek için. Beynin bir çeşit korunma mekanizması sanırım. Elde kalan ise gerçekte hangi kararları uyguladığın. (ya da uygulamadığın)

Belki de ben, ilerideki hayal kırıklıklıklarını engellemek için sessiz kararlar almaya karar verdim (severim ironiyi). Kararlarım hayata geçerse dile getireceğim, ya da görmüş olacağız. Çünkü garip bir şekilde paylaşıldığı anda büyüsü bozuluyor bazı hayallerin. Sanki dışarıya atılan her düşünce, fırlatılan fiziksel bir maddeymiş gibi aksi yönde tepki oluşturuyor zihnimde. Etkinin tepkisi içeriye negatif yansıyor, eskisi gibi motive olmadığımı hissediyorum. Neyse bu sefer aynı şeyin olmasını engelleyeceğim.

Bugün umutluyum en azından.