Çoluk Çocuk

Evlat çok önemli, insanin kendisi için yarattığı tek varlık. Büyütüp bir birey yapması, sonra çocuğunu kendisine ait tek gerçek arkadaş olarak benimsemesi, hayattaki dayanağı olarak görmesi de bundan…

Insanın çocuğunun olması çok buyuk bir şans, kendisini kanından ve canından tanıyan birisinin olduğunu bilmek insana huzur veriyor. Ne de olsa insan sevilmekten daha çok anlaşılmak ister. Ama ailelerin yalnız olmadığını hissettirmek de çocuğun görevi.

O kadar koşuşturma ve hayat mücadelesi içinde, ve de yaşlılığa her gün daha fazla yaklaşırken, bütün anne babalar hala çocuklarının kişiliğinden emin olmak isterler. İnsan dediğin güven eksikliği olan bir mahlukat; hele de sonucunu yıllar sonra gördükleri, çocuk yetiştirme sanatı söz konusu olunca. Sonuçta her anne baba ilk çocuğuyla bu deneyimi ilk kez yaşıyor. Ama sonraki çocuklar da ilki kadar özel kişiler olduğu için onlar da yeni deneyim. Bunlar hep insanı yalnız hissettiren şeyler. Aynı çocuğu başkası da doğurmadı ki.

Bence bu yüzden çocuklar büyüdüğü zaman bile onlara öğüt vermelerinin sebebi bu. Emin değiller, olamıyorlar, çocuklarını ideal şekilde mi yetiştirdiklerini bilmiyorlar. Nasıl bilsinler ki, yalnız oldukları bu sınavın cevap anahtarı yok. Nasıl çocuklarının mezuniyet töreninde çocuktan çok gururlanıp mutlu oluyorlarsa, çocuklarının yaptıkları her yanlışı, istemeden de olsa, kendi hatalarıymış gibi görüp kendilerini suçluyorlar. Belki de bu sebeple kendi doğru bildiklerini ısrarla söylemeye devam ediyorlar. Ellerinden bu geliyor çünkü sadece.

📷Her çocuk anne babasının içini arada da olsa ferahlatsa, ne kadar iyi bir iş çıkardıklarına dair kutlasa, ve tabi bunu doğru bir şekilde yapsa dünya mutlu ebeveyn kaynayacak.  Unutmamak lazım dünyayı da ebeveynler yönetiyor. İşte bu yüzden ailelerin yalnız olmadığını hissettirmek çocuğun görevi.

Basta hiç bir çocuk bunun farkında olmaz ama yaşlandıkça empati kurabiliyor. Çünkü kendisini anne-baba olarak düşünüyor. Yaşlanınca yalnız kalabileceği ihtimali beynine zuhur ediyor. Bu otomatik oluyor çünkü beynin savunma mekanizması, kötü olanı düşünüp kendini koruma isteme güdüsü vesaire. Sonuç olarak empati, sempatiyi getiriyor. Çocuk anne babasını 20’li yaşların ortasından itibaren daha farklı görmeye başlıyor. Onların da artık yaşlandığını farkediyor.

Bunları yazıyorum ama bakalım çocuğum olunca neler yazacağım =)

Gençlik

“Samimiyet güçlü bir duygudur. Gençler, konuştukları insanı bu duyguyla alt ederler.”

Gerçekten şu yaşta bile eski samimiyetimin kalmadığını hissediyorum bazen.

Başkent

-Anne!? Patlama olmuş Ankara’da yine, iyi misiniz ? 17.02.16

“Umut, gerceklerle; umutsuzluk ise hayatla bagini gevsetiyor insanin”

Murat Mentes